یَسنَ به معنی پرستش و نیایش و جشن ،

 پیروزی نهایی خوبی بر بدی   

بنا به نوشته ی گاتاها، پایانی برای آفرینش نیست.همانگونه که آغازی نداشته است. «اهورا مزدا همیشگی است و فروزه های او از جهت چونی (کیفی) هم دگرگونی ناپذیرند و از جهت چندی (کمی) افزاینده».

آفرینش یکی از آن فروزه هاست.در بین فروزه های برگزیده ی اهورامزدا، تنها سپنتا مینیو و سپنتا آرمئیتی با صفت «سپنتا» به معنی «همیشه افزاینده» مشخص شده اند.

سپنتا مینیو همیشه افزاینده، همیشه سازنده و همیشه آفریننده است. و سپنتا آرمئیتی همیشه آرامی بخش و همیشه مهرورز است. اشا دگرگونی ناپذیر است. بنابراین «راستی پایانی ندارد.هر آن چه که در حالت بیکرانی است و تابع زمان و فضا نیست».

گاتاها، اشاره ای به پایان زمان دارد. پایان زمان، سرانجام یک دوره (سیکل) آفرینش و ادامه آن بیرون از زمان و یا در بی ابعادی است. پایان زمان نقطه ی عطفی است که پیروزی اشوان را در رسیدن به هدفشان – برقراری زندگانی بدون ناسازگاری، بدون دوگانگی، بدون خشم و دروغ و بدون بدی و بدون اندوه و شکست - نشان میدهد، پیروزی که نتیجه ی کوشش های تکی (فردی) و گروهی (جمعی) نیکان است. آن نقطه عطف،

 اوج فراگرد طولانی و تدریجی پیشرفت جاودانی (هه اوروتات/خرداد) است که آفرینش آدمیان را وارد مرحله جاودانی (امرتات/امرداد) میکند. پیش از آن، نیکان منفردا در نتیجه ی نیکی (آشوییان) به سر منزل روشنایی بیکران می پیوستند. در این نقطه زمانی، همه دسته جمعی، جزو آن روشنایی میشوند. «این است مفهوم تازه شدن جهان».

بعضی تازه شدن جهان (فرشکرت) زرتشتی را با رستاخیز در مسیحیت و اسلام برابر کرده اند. با آنکه نتیجه ی معنوی فرش کرته و رستاخیز یکی است، فراگرد نیل به آن نتیجه همانند نیست.

وجه مشترک آنها در این است که: «فرشکرت و رستاخیز هدف اشوان است».

هدفی است که تحقق میابد. زیرا خواست خداوندی است. ولی در فراگرد رسیدن به آن هدف تفاوت هایی هست که به صورت موردی اشاره خواهیم کرد.

«فرشکرت هدف نهایی کوشش های گروهی اشوان و آغاز بی زمانی است». هنگامی که، جنگ و ستیزگی و نادان جای خود را به آشتی و یکرنگی و خردمندی دهد. آماج تازه شدن یگانگی است.

در فراگرد تازه شدن جهان در دین زرتشتی، سخنی از این ویژگی هاست.

1: تدریجی بودن فراگرد؛

2: کوشش های بسیاری از سوشیانت ها یا نجات دهندگان؛

3: دوباره زنده شدن مردگان؛

4: داوری همگانی