واژه «جشن» از ريشه ( يز Yaz )، يزشن و يجشن به معناي نيايش و پرستش آمده است و بخش هايي از اوستاي كهن در قالب يسن ويشت بدان بر مي گردد.
نگهبانی و گرامیداشت طبیعت و زیست بوم‌های بشری و جامعه‌ای آرام ، آزاد و شاد ، در گذر هزاران سال همواره برای ما وظیفه‌ای بزرگ و مقدس دانسته می‌شده است. بسیاری از باورها ، آیین‌ها و جشن‌ها از پدیده‌های طبیعت برخاسته و از آن الهام گرفته شده است.
در «اوستا» كتاب مقدس و كهن همه ما با هرگرایش دینی، بیشتر از هر چیز دیگری به ستایش پدیده‌های طبیعت ، همچون آسمان ، زمین ، خورشید ، ماه ، آب ، باد ، ابرها ، جویباران ، دریاها ، گیاهان و جانوران پرداخته شده و گرامی داشته شده‌اند. در اوستا با رویكردی جهانی و بدور از هرگونه برتری‌طلبی ، همگی زنان و مردان جهان « در هر سرزمینی كه زاده شده باشند » ستوده شده‌اند. مردان و زنانی كه « برای پیروزی راستی ، كوشیده‌اند و خواهند كوشید » و نیز « آنان كه گیاهان بارور را در پردیس‌های زیبا بنشاندند ». در سرودهای این كتاب، ایزدی بزرگ بنام میترا ستوده شده است كه پاسبان مهر و پیمان است و مردمان را «خانمانی پر از آشتی ، پر از آرامی و پر از شادی می‌بخشد».
اما از سوی دیگر در اوستا، رنج دیرین مردمان نیز بازگو شده است. رنجیدگی از كسانی كه همواره زیستگاه‌های شاد و آرام آنان را به تباهی می‌كشیده‌اند ؛ رنج همیشگی از آنانی كه « خشم را بزرگ می‌دارند و مردمان را آزار می‌رسانند. آنان كه ستم می‌كنند و خوشبختی مردمان را باز می‌ستانند ». همچنین در این سرودها ، این نیایش و آرزوی همیشگی مردمان ما فرا آمده است كه « ما را از آسیب ستمگران رهایی ده ، منش جنگ‌خواهان را از ما دور ساز ».
جشن‌های سرزمين ما برگرفته از رویدادهای كیهانی و طبیعی بوده و از دستورهای خاص قومیتی و دینی نیست. آیین‌های ما با شركت همه مردمان و با شادی و سرور دسته‌جمعی برگزار می‌شده و مفهومی به نام « اقلیت » در فرهنگ و ادبیات معنا نشده و بكار نرفته است. در آیین‌های سرزمين ما نه تنها اثری از خشونت و بدرفتاری با طبیعت و گیاهان و جانوران دیده نشده ، بلكه حتی با آدابی همراه است كه به انگیزه پاكیزگی و پاسداری از محیط زیست و همزیستی جوامع بشری برگزار می‌شود